روان شناسی که روانی شد..

امروز سر کلاس، پسر بچه ای وقتی همه گفتن دروغ بده، دروغ دروغ میاره، نباید دروغ بگیم و این حرفا که حالا یا یادشون داده بودن یا از تو گوگل می گفتن، این پسرک گفت ولی آقا، دروغ پیشرفت میاره!

صراحتش رو دوست داشتم، ولی به فکر فرو رفتم. این همه آدم شرطی شدن که وقتی اسم دروغ میاد بگن بده، ولی آیا واقعا قبول دارن که بده؟ یا مثل این پسر اون چیزی که بیشتر به چشم دیدن رو میگن و معتقدن نه اتفاقا دروغ پیشرفت میاره؟

ما واقعا راجع به دروغ چی فکر می‌کنیم؟ جواب قشنگی داد دروغ برای ما پیشرفت میاره، خیلی جاها این اتفاق افتاده و اثر مثبت داشته نمیتونم به اون پسر خرده بگیرم که چرا اینو گفته، باید به همه خرده گرفت که چکار کردن که دیدگاه یه پسر بچه یا هر بچه ای این شده که یه کار اشتباه میتونه باعث پیشرفت بشه. این چیز خوبی نیست! 

اما اگر من کسی بودم که قرار بود راجع به دروغ صحبت کنم و روشن سازی کنم، وقتی اون پسر این حرف رو زد، تلاش می‌کردم که دیدگاهش رو راجع به این موضوع درست ترش کنم دیدگاه اتفاقا اشتباهی نداشت، واقعیت رو در حال حاضر گفت و البته خیلی بهتر از زدن حرف هایی بود که ما خیلی وقتا باور نداریم ولی میزنیم. اما به جای خندیدن به این حرف و گفتن اینکه آره بابا پیش میاد باید به عمق فاجعه پی برد و کاری کرد که حداقل یک ریشه اش برای فردی که در نسل آینده قراره شروع به کار کنه از افکار قطع بشه نه اینکه اون آدم با تفکر دروغ= پیشرفت بره جلو و پس فردا دروغگوی ماهری بشه... . 

ولی همچنان مسئله اینجاست، چی شد که تصور شد دروغ پیشرفت میاره؟ ما چکار کردیم؟ چرا اجازه دادیم اینقدر دروغ پیشرفت کنه و حتی به غلط باعث پیشرفت عده ای بشه؟